در اينجا ببينيد

اين روزها دريكي از گالري هاي شهر ما نمايشگاهي بر پاست . بر ديوار اين خانه عشق آويزان است .آري تعجب نكنيد ‏، عشق . همان چيزي كه عطار هفت شهر را گشت و باز سرگشته اش ماند و آرام نگرفت.
برايتان مي گويم كه چگونه شد كه بر ديوار اين گالري عشق را با عكسهايي آشنا به نمايش در آوردند. 13 دختر بچه شيطان و پر اميد با كمك مردي كه راه را مي دانست قدم گذاشتند در جاده عكاسي و با دوربينهاي يك بار مصرف عكسهايي گرفتند صد بار مصرف واما با عشق .

نمي دانم كه آمده بودي و ديدي اين دختركان سبك بال را كه از شادي ديدن عكسهايشان بر روي ديوار و از سرخوشي ديده شدن و فهميده شدن ، سر از پا نمي شناختند و خوش بودند و چه خوش مي كردند حال تو را با ديدنشان يا نه ؟

آنجا ديگر بحثي نبود بر سر تركيب بندي عكس و نه كينه اي و حسادتي ورقابتي ! آن عكاسان كوچك با قلبهايي بزرگ به يادت مي آوردند كه كودك را ببيني و پاس بداري حضورش را و حقوقش را ناديده نگيري و بداني كه مي داند و چه خوب مي بيند گاه آنچه كه تو نمي بيني يا نمي خواهي شايد كه ببيني . . .
كاش ديده باشي عكس دختر هفت ساله اي را كه از دمپايي هاي رنگي عكسي گرفته بود كه حسرت خريد را در تو زنده مي كرد و يا عكس مرد ماهي فروش بازار را كه با ماهي عجيبي در دست سوژه شده بود آن هم براي نگين نه ساله.

عكس پير مرد و پير زن ابيانه اي كه چه مهربانانه به هم تكيه كرده بودند مرا برد به خاطرات ابيانه ، جايي كه زنان و مردانش هميشه هراسان فرار مي كردند از دوربين و يا قر قر كنان از تو چيزي مي خواستند تا بشود عكسشان را بگيري وگاه می شد که نشود و اما دختر شش ساله آن عكس را گرفته بود و چه آسان و با نگاهي ساده.

كاش به اين خانه رفته باشي و اين عكسها را ديده باشي و اگر نه ، تنبلي را جواب كن و برو كه از دست مي رود ديدن عشق بر ديوار يك گالري آشنا كه صاحبش خود دستي ديرينه دارد در اين وادي و چه تنها ماندست در اين شهر شلوغ و پر مدعا و چه تنها ماندیم . . .

مينا مومنی

نمایشگاه عکس هنرمندان کوچولو در بي بي سي

عکس هایی سرشار از زندگی، حاصل آموزش سه ماهه عکاسی دختران بی سرپرست موسسه خیریه مهر ایرانیان است که به مناسبت روز جهانی کودک در گالری نیکول به نمایش گذاشته شده است.

سی و پنج قطعه عکس رنگی در قطع بزرگ از مکان های عمومی چون پارک، بازار عبدل آباد در جنوب تهران، روستای ابیانه از دید ۱۳ دختر پر جنب و جوش و مستعد در قاب قرار گرفته اند و در زیر هر عکس حس خود را نسبت به آن عکس نوشته اند.
این دختران را حسن سربخشیان، عکاس ایرانی تعلیم داده است. به قول خودش سعی کرده هنر درست دیدن را به آنها بیاموزد. این دخترها او را عمو سربخشیان صدا می کنند و با افتخار عکس های به نمایش گذاشته شده را نشان می دهند و می گویند "این عکسه منه. من گرفتمش." [ادامه]

براي خاطره‌هايمان كه مي‌خواستيم بمانند

براي كوچه‌هاي شهرمان كه نمي‌خواستيم از ياد بروند

براي زندگي كه با ما زندگي مي‌كند

مي‌خواستيم عكاس شويم

ما از دريچه‌ي يك مستطيل

دنيا را ثبت كرديم

تا بماند هميشه

آنچه ما مي‌بينيم

آنچه ما به ياد مي‌سپاريم.

(افسانه، بيتا، زهره، سپيده، سحر، سحر، سميه، عسل، گلناز، نسترن، نگار، نگين، ياس)

بچه‌هاي موسسه مهرايرانيان در ابيانه

دوست خوب

به استقبال روز جهاني كودك

15 مهر 86 در گالري نيكول

خيابان مطهري؛ بعد از مفتح، خيابان اكبري (پارسا)، كوچه آزادي، شماره 3

از ساعت 16 تا 20

منتظريم تا بيايي.

تا 20 مهر هم اونجاييم